บทที่ 7 - ผีเสื้อที่โบยบิน

posted on 04 May 2012 15:43 by violentsequence
คมดาบสีดำแทงทะลุหัวใจของชิโระอย่างจัง ชิโระก้มมามองคมดาบที่เฉือนร่างเนื้อของตนพลางหัวเราะออกมาเบาๆ ยูคาริถอนดาบออกจากร่างของชิโระก่อนจะฟันสะพายแล่งอีกรอบหมายจะเผด็จศึกคราวนี้
 
"ยูคาริ...รีบผนึกมันซะ เดียวมันจะหนีไปได้อีกรอบ" เรย์นะที่ได้สติคืนมาแล้วย้ำเตือนยูคาริ ยูคาริไม่รอช้าแทงเข้าไปกลางร่างของมันอีกที ชิโระไม่พูดอะไรทั้งสิ้น มันเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้ายามราตรีพร้อมยื่นมือไปหาดวงดาราที่ล่องลอยอยู่บนนั้น
 
"มันคิดจะทำอะไรกันนะ" เรย์นะที่ดูท่าทีของชิโระเริ่มสงสัยในการกระทำแปลกๆของมัน ยูคาริไม่รอช้าลวดลายโค้งๆบนใบดาบเรืองแสงขึ้นมาอีกครั้งนึง บริเวณปากแผลของชิโระเกิดส่องแสงขึ้นมา แสงนั้นเริ่มถูกดูดเข้าไปในดาบเล่มนั้น ทว่า เกิดลำแสงบางอย่างพุ่งออกจากแสงนั้นไปจำนวนนึง แสงเหล่านั้นพุ่งออกไปคนละทิศคนละทาง มันกระจายออกไปตามที่ต่างๆ เรย์นะยิงธนูเข้าใส่ลำแสงที่พุ่งออกไปอันนึง ปรากฏว่ามันทะลุผ่านไปได้อย่างง่ายดาย เรย์นะจึงหยุดการโจมตี ส่วนร่างของชิโระตอนนี้นั้นสลายไปแล้ว ดาบสีดำนั้นก็กลืนแสงที่ล่องลอยออกมาจนหมดสิ้นแล้ว ยูคาริลงมาพื้นพร้อมกับปักดาบสีดำลงบนพื้น
 
"จบแล้ว...วิญญาณของชิโระอยู่ในนี้" ยูคาริกล่าวขึ้นมา ฮิคาริพยักหน้าเหมือนเข้าใจด้วยคน เรย์นะหยิบดาบขึ้นมาดูพลางบอกอะไรบางอย่าง
 
"ยังหรอก...วิญญาณของมันอยู่ในนี้ก็จริงแต่ตะกี้มันมีวิญญาณบางส่วนของชิโระหลบหนีไปได้ ฉะนั้นพวกเราก็คงต้องผนึกพวกมันให้หมดนั่นละ ดูแล้วไม่น่าจะเยอะเท่าไหร่ 3 วันคงจัดการได้หมดแน่" 
 
"เฮ้อ...ยุ่งวุ่นวายจริงๆ"  ยูคาริบ่นพลางถอนหายใจเบา 
 
"งั้น...ฉันจะจัดการแทนละกันนะคะ ส่วนยูคาริก็ไปพักผ่อนเถอะ" ฮิคาริเสนอตัวรับงานแทน ยูคาริจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอกโล่งใจทันที
 
"เอาไงก็เอากัน" เรย์นะส่ายหน้า
 
เวลาก็ล่วงเลยมาอีก 500 ปีให้หลัง เรย์มุและฮิคาริที่นั่งฟังเรื่องเล่าของยูคาริในคราวนี้ก็ค่อยๆลุกขึ้นก่อนจะเริ่มพูดคุยกัน
 
"สรุป...เราต้องจัดการวิญญาณของชิโระสินะ ถ้าผนึกมันได้เราก็สบายสินะ" เรย์มุพูดขึ้นมา ยูคาริพยักหน้า
 
"ใช่จ๊ะ...แต่คราวนี้ฉันว่าชิโระดูจะฝีมืออ่อนลงไปเยอะ ไม่งั้นตอนที่ฉันปะทะกับมันตอนนั้น มันคงเล่นงานฉันไปแล้ว" ยูคาริกล่าวขึ้นมา เรย์มุทำท่าคิดหนัก
 
"ปัญหาคือเราต้องตามหาผนึกสินะ...แต่จะหาที่ไหนละ" เรย์มุถามยูคาริอีกที ยูคาริส่ายหน้า ฮิคาริยิ้มบางๆก่อนจะตอบคำถามดังกล่าว
 
"ก็บอกแล้วว่ามันอยู่ที่ใต้พิภพ แล้วพวกเธอจะเข้าไปยังไง" ฮิคาริพูดด้วยน้ำเสียงปนโมโหเล็กน้อย ยูคาริรู้ดีว่าตนไม่สามารถเข้าไปก้าวก่ายได้ เรย์มุเองก็ไม่อยากเข้าไปที่นั่นเหมือนกัน ยิ่งกว่านั้นกว่าจะเข้าไปได้คงหมดแรงข้าวต้มก่อนแน่ๆ
 
"งั้นไปตั้งหลักกันที่ศาลเจ้าก่อนละกัน" ยูคาริเสนอขึ้นมา เรย์มุก็ยอมตกลงใจด้วย ส่วนฮิคาริก็ตามไปด้วยเพราะหมายจะสะสางเรื่องที่ตนก่อเอาไว้
 
ผนึกภายในใต้พิภพถูกปลดออกแล้ว เรย์อุจิ อุทสึโฮะ มองดูก้อนหินที่เธอถึงดันยันต์ออกจนหมดพลางโยนเล่น แต่แล้วก้อนหินก็ค่อยๆปริออกมา อุทสึโฮะตกใจจึงโยนก้อนหินนั้นทิ้งทันที
 
"อะไร...ฉันยังไม่ได้ทำอะไรสักหน่อยนี่นา" อุทสึโฮะมองดูก้อนหินนั้นอย่างใจจดใจจ่ิอ แต่แล้วเพียงชั่วพริบตาก้อนหินนั่นก็แตกออกมา ปรากฏร่างผู้หญิงผมสีดำยาวจนปิดทั้งหน้าทั้งตัวออกมา เธอไม่ได้ใส่เสื้อผ้าใดๆแต่มีเส้นผมคอยเป็นอาภรณ์ให้เธออยู่ อุทสึโฮะเห็นท่าไม่ดีจึงยิงกระสุนเข้าใส่ กระสุนนั้นกระทบร่างของเธอแน่แท้แต่เมื่อควันจางหายก็ไร้ซึ่งบาดแผลใดๆบนเรือนผมของเธอ อุทสึโฮะจึงเตีรยมใช้สเปลการ์ดโจมตี
 
"ผู้บุกรุกสินะ...เข้ามาถึงที่นี่ได้นับว่าเก่งนี่นา"
 
"ผู้บุกรุก ฉันนี่นะ ฉันคือ เส้นผมของชิโระ ฉันถูกผนึกมาตั้ง 500 ปัีแต่ก็ขอบใจเธอนะที่ปลดฉันออกมาได้" น้ำเสียงอันแหบพร่าดังออกมาจากร่างเปลือยที่มีเรือนผมบังเอาไว้นั้น จู่ๆเส้นผมจำนวนมากพุ่งเข้ามาพันร่างของอุทสึโฮะเอาไว้และมันก็ยกเธอขึ้นอย่างง่ายดาย
 
"อั๊ก...นี่เจ้า" อุทสึโฮะสถบออกมา เธอหยิบสเปลการ์ดออกมาก่อนจะใช้มันทันที
 
ความร้อนปรมาณู「ปฏิกิริยาปรมาณูที่ไม่อาจควบคุมได้ Dive」
 
เกิดพลังงานปรมาณูออกมาล้อมรอบอุทสึโฮะเอาไว้ มันแผดเผาเส้นผมได้ในทันที เมื่อเส้นผมของชิโระได้รับรู้ถึงพลังของอุทสึโฮะ มันสร้างคมหอกจากเส้นผมออกมาทันที อุทสึโฮะพุ่งเข้าใส่มันทันที เส้นผมเหล่านั้นก็พุ่งทะลวงมาหาอุทสึโฮะเช่นกัน แต่ด้วยความร้อนจากพลังงานปรมาณูทำให้เส้นผมเหล่านั้นหมดความหมาย อุทสึโฮะพุ่งเข้าใส่ร่างต้นทันที มันไม่มีทีท่าว่าจะหลบแต่อย่างใด เมื่อมันกระแทกกับอุทสึโฮะ เส้นผมที่ปิดบังตนไว้ก็ถูกเผาไหม้อย่างเลี่ยงไม่ได้ อุทสึโฮะไม่รอช้าผลักมันออกไปทันที ก่อนจะเผด็จศึก ร่างของมันไถลไปเรื่อยก่อนจะหยุดอยู่นิ่งเส้นผมที่ปิดบังตนเอาไว้ก็ถูกเผาไปเสียหมดสิ้น มันยืนนิ่งไม่ขยับใดๆทั้งสิ้น อุทสึโฮะร่ายสเปลการ์ดอีกใบทันที
 
ยันต์ระเบิด「Giga Flare」
 
เกิดพลังงานปรมารูจำนวนมากพุ่งเข้าใส่ร่างของมันทันที มันคิดจะหลบแต่ก็หลบไม่พ้นพลังงานมหาศาลเหล่านั้นชำระร่างของมันจนหมดสิ้น ร่างของมันสลายไปเป็นฝุ่นผงทันที อุทสึโฮะหยุดการโจมตีก่อนจะลงมาเดินเล่นตามปกติเหมือนเช่นเคย
 
"จัดการผู้บุกรุกได้อีกหนึ่งคน"
 
ภายในป่าเวทย์มนต์ ชิโระเดินเข้าไปเรื่อยๆพลางแตะต้นไม้แต่ละต้นอยู่อย่างใจเย็น เมื่อถึงต้นไม้ต้นหนึ่งมันชะงักก่อนจะปักดาบสีดำเข้าไปทันที เมื่อต้นไม้ได้รับพิษจากดาบสีดำนั้นแล้วมันก็แห้งเฉาไปในทันที จนในที่สุดต้นไม้ต้นนั้นก็ตายไปในที่สุด ชิโระแทงลึกเข้าไปอีกกระทบกับของแข็งบางอย่าง เธอแทงทะลุเข้าไปในของแข็งชิ้นนั้นทันที เธอดึงมันออกมาพร้อมดาบปรากฏเป็นแผ่นไม้ขนาดกลางที่มียันต์แปะเอาไว้อยู่เต็มไปหมด ชิโระดึงยันต์ที่แปะเอาไว้ออกจนหมด ก่อนจะโยนมันทิ้งจนปรากฏร่างของผู้หญิงตัวเล็กที่อยู่ในชุดยูกาตะสีดำ เธอมีเรือนผมสีขาวยาวถึงกลางคอ ใบหน้าเธอโผล่ให้เห็นเพียงแค่จมูกและปากเท่านั้น
 
"ตื่นแล้วรึ...ดวงตาของฉัน มิโนริ"
ยูคาริพุ่งเข้าใส่ร่างขนาดยักษ์ทันทีที่ออกมาจากห้วงมิติ เธอหันปลายดาบเข้าใส่ร่างยักษ์นั่น ร่างนั่นตวัดแขนขนาดมหึมาเข้าใส่ยูคาริ ยูคาริเรียกประตูมิติออกมาทำให้เป็นโล่ป้องกันได้เป็นอย่างดี เธอหยุดลงก่อนปักดาบลงพื้นพร้อมกับหยิบร่มของเธออกมา เธอหันปลายร่มและยิงกระสุนแสงเข้าใส่ ร่างยักษ์นั้นเห็นว่าการโจมตีพลาดท่ามาโดยตลอดก็หยุดชะงักพลางเอามือทั้งสองข้างประกบไว้ที่หน้าอกของตน จู่ๆมันก็แผดเสียงร้องออกมา ยูคาริเห็นท่าไม่ดีจึงระดมยิงกระสุนเข้าใส่ ถึงแม้ว่าการโจมตีจะโดนมันสักเท่าไหร่มันก็ไม่หยุดการส่งเสียงร้องออกมาเลย ไม่แม้แต่จะล้มลงมาอย่างใดเลย มันหยุดการแผดเสียงร้องก่อนร่างยักษ์นั้นเกิดการระเบิดขึ้น ชิ้นส่วนของมันปลิวว่อนไปทั่วบริเวณ ยูคาริรีบเปิดประตูมิติเอาสองคนนั้นออกมา
 
"ออกมาได้แล้ว มันระเบิดไปแล้ว" ยูคาริตะโกนเรียกสองคนนั้นออกมา ทั้งคู่ออกมา ฮิคาริไม่ตกใจเท่าไหร่แต่เรย์นะมีสีหน้าไม่ค่อยดี เธอดูตกตะลึงกับสภาพที่เกิดขึ้น
 
"ยูคาริเธอเล่นงานมันรึ" เรย์นะกล่าวออกมา ยูคาริส่ายหน้า เรย์นะมีสีหน้าหวาดระแวงกว่าเดิม
 
"แปลกมากนะ...ชิโระไม่น่าจะยอมง่ายๆยังงี้สิมันต้องมีอะไรเคลือบแฝง" เรย์นะกล่าวออกมาด้วยสีหน้าที่ยากจะหยั่งรู้ เธอค่อนข้างวิตกกังวลกับปรากฎการ์ณในคราวนี้มาก
 
"น่าๆ...ตายไปแล้วคือตายไปแล้ว อย่าคิดมากเลยนะ" ยูคาริพยายามจะปลอบประโลมใจเรย์นะที่สีหน้าผิดปกติ ดูเหมือนทุกอย่างจะเข้าสู่ภาวะปกติแล้วทว่า
 
"แต่ว่ายูคาริทำไมร่างมันไม่สลายไปแต่ยังคงอยู่ในสภาพเศษเนื้อกระจัดกระจายเนี่ย" ฮิคาริกล่าวขึ้นมา ยูคาริส่ายหน้า เรย์นะหยิบธนูออกมาพลางยิงใส่เศษเนื้อชิ้นหนึ่งที่ตกอยู่ใกล้ที่สุด เมื่อธนูปักเข้าไปเศษเนื้อนั้นก็ค่อยขยับๆจนกลายมาเป็นร่างของสิ่งมีชีวิตที่เดินด้วยสองขาเหมือนมนุษย์ทว่ามันไม่มีใบหน้าเลย
 
"นี่มัน...ยูคาริ ฮิคาริพวกนี้คือ ชิโระมันจะเกิดขึ้นใหม่จากเจ้าพวกนี้รีบจัดการมันซะ" ยูคาริพยักหน้า ฮิคาริก็ด้วยทั้งคู่หยิบอาวุธประจำตัวออกมา ยูคาริหยิบดาบสีดำออกมาและพุ่งเข้าใส่ก้อนเนื้อที่เหลือที่ค่อยๆลุกขึ้นมา ฮิคาริปามีดสั้นของตนเข้าใส่ก้อนเนื้อเหล่านั้นเช่นกัน เรย์นะยิงธนูเข้าใส่ก้อนเนื้ออย่างไม่หยุด เมื่อธนูปักโดนตัวพวกมันร่างพวกมันก็สลายไปเป็นฝุ่นผงทันที เรย์นะรู้สึกได้ว่าพวกนี้ยังไม่ใช่ร่างสมบูรณ์จึงโล่งใจขึ้นมาบ้าง ยูคาริตวัดดาบฟันร่างพวกมันอย่างง่ายดาย เธอสังเกตได้ว่าพวกมั