ทุกสิ่งทุกอย่างกลับสู่ความปกติ หมอกพิษหยุดการแพร่กระจายแล้ว ข้างบนฟากฟ้า ยูคาริหยุดการโจมตีแล้ว รอบๆนั้นไม่มีร่องรอยของผู้ใดอยู่แล้ว 
 
[มันหนีไปได้รึ] ยูคาริพยายามจะคิดเช่นนั้น แต่เธอก็โจมตีใส่มันอย่างไม่มีทางที่จะรอดได้แน่ๆ แต่สิ่งที่คิดว่ามันยังรอดอยู่คือไม่ปรากฏร่องรอยว่ามันยังอยู่ที่นี้หรือร่องรอยที่ว่ามันโดนเล่นงานอย่างสาหัสมิฉะนั้นยูคาริคงจับตัวมาสอบถามอะไรได้
 
[ถ้าเช่นนั้นแล้ว ทำไมมันหนีรอดไปได้ และมันจะโจมตีใส่เรย์มุทำไม] เธอพยายามถามตัวเองแต่คำตอบก็ไม่ปรากฏออกมาอยู่ดี ยิ่งไปกว่านั้นเธอเคยเจอมันมาก่อนแน่ๆเพราะเธอคุ้นๆหน้าของมันแต่เธอก็ยังนึกไม่ออกว่าเคยเจอที่ไหนและเมื่อไหร่
 
ยูคาริถอนหายใจก่อนจะกลับไปยังที่พำนักของตนเพื่อจะพักผ่อน แต่แล้วความผิดปกติบางอย่างก็เกิดขึ้นเมื่อเธอสังเกตุเห็นบางสิ่งเคลื่อนไหวบริเวณศาลเจ้าฮาคุเรย์ 
 
[เรย์มุรึ...ไม่สิเธอไม่น่าจะออกมาดึกๆขนาดนี้ คนอื่นๆก็น่าจะเหมือนกันแล้วใครกันละ]เธอไม่คิดให้มากความ เธอบินเข้าไปทางศาลเจ้าหมายจะดูผู้ที่บุกศาลเจ้ายามวิกาล 
 
"เอาละ...เผยโฉมหน้าของเจ้ามาซะ" ยูคาริพูดพลางชี้ปลายร่มไปทางผู้บุกรุก มันยังนิ่งอยู่ พลางหยิบอะไรบางอย่างออกมา และหันมาทางยูคาริ เธอสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเห็นสิ่งนั้น มันคือดาบสีดำสนิทที่มีลวดลายโค้งๆสีเขียวเรืองแสงอยู่ เธอรู้จักมันดี ยูคาริไม่รีรออะไรยิงกระสุนใส่มันทันที มันตวัดดาบครั้งนึงก่อให้เกิดสายลมอันคมเฉียบพุ่งออกมา ยูคาริก้มหลบมันอย่างไม่ยากแต่มันก็ไม่เปิดช่องว่างให้เธอหลบได้มากนัก มันยิงกระสุนออกมาจากดาบนั้น กระสุนนั้นเร็วและจำนวนมหาศาลมาก ยูคาริเห็นจำนวนกระสุนแล้วเธอยิ้มบางๆก่อนจะเปิดประตูมิติแล้วหลบเข้าไปในนั้น มันสะดุ้งเล็กน้อยที่เห็นยูคาริหายไป เธอออกมาจากด้านหลังของมัน ผู้บุกรุกรู้สึกท่าไม่ดีจึงโดดหลบ แต่ยูคาริก็ไหวตัวทัน ยิงกระสุนออกมาใส่ร่างผู้บุกรุก มันหลบไม่ทันจึงโดนกระสุนเข้าไปเต็มๆ ยูคาริรีบมุ่งหน้าเข้าไปหาร่างของมัน เธอสังเกตุเห็นว่ามันใส่เสื้อคลุมอยู่เธอเปิดเสื้อคลุมมันออกมาปรากฏว่าร่างของมันสลายไปแล้ว เหลือแต่ฝุ่นผง แม้แต่ดาบเล่มนั้นก็หายไปแล้ว เธอสังหรณ์ใจไม่ดีจึงเปิดประตูมิติกลับไปยังที่พำนักของตนทันที
 
"รัน...อยู่ไหม" ยูคาริเรียกหาภูตรับใช้ของตนทันทีที่เข้ามายังที่พำนักของตน
 
"อยู่ค่ะ...มีอะไรรึค่ะท่านยูคาริ"
 
"รีบไปเฝ้าเรย์มุอยู่ห่างๆเลยนะ...และก็ไปบอกยูยูโกะให้ช่วยด้วยอีกแรง ตอนนี้เรย์มุไม่สิทั่วทั้งเก็นโซเคียวตกอยู่ในอันตรายแล้ว" เธอพูดออกมาด้วยสีหน้าที่ตื่นตะหนก รันรู้สึกตกใจที่เห็นสีหน้าของเธอเปลี่ยนไปเพราะเธอไม่เห็นมานานมากแล้ว
 
"เกิดอะไรขึ้นรึค่ะ...รึว่า" รันถามออกมาด้วยความสงสัย ยูคาริไม่ตอบอะไรก่อนจะหยิบสมุดบันทึกเก่าๆเล่มนึงออกมา ในนั้นมีภาพวาดหญิงงามคนนึงกำลังร่ายรำอยู่พร้อมบทกลอนที่กล่าวถึงผู้หญิงคนนั้น
 
"ไม่ผิดแน่...เธอคือโยวไคที่เคยทำให้เกิดการล่มสลายของเก็นโซเคียวในอดีตมาแล้วครั้งนึง เธอมีนามเรียกขานว่า ชิโระ เมื่อก่อนชั้นก็เคยประมือกะมันมาแล้ว แต่คราวนั้นก็ต้องสูญเสียโยวไคไปเกือบครึ่งนึง " ยูคาริพูดและอธิบายด้วยสีหน้าที่ยากจะเข้าใจยิ่ง รันเข้าใจสถานการ์ณในทันทีจึงรีบวิ่งออกไปเพื่อหมายจะทำงานของตนให้บรรลุล่วง ยูคาริยิ้มบางๆก่อนจะเปิดประตูมิติไปยังที่แห่งนึง
 
"การที่มันหลุดออกมาได้ แสดงว่าเจ้านั่นก็ต้องร่วมวงอยู่ด้วย คงต้องไปสั่งสอนสักหน่อยแล้ว"

Comment

Comment:

Tweet

confused smile

#1 By mini-teddy on 2012-04-16 12:29