ป่าไผ่ในยามที่ความมึดเข้าครอบงำ ไร้ซึ่งการเคลื่อนไหวของสิ่งมีชีวิตมีเพียงเสียงต้นไผ่ที่กำลังลู่ลมอยู่ ภายในมีเรือนพักหลังหนึ่งตั้งอยู่ แม้นรอบๆจะมีความมึดแต่ภายในเรือนมีแสงเทียนคอยให้แสงสว่างรำไรอยู่ ภายในนั้นมีร่างของหญิงสาวสองคนอาศัยอยู่ หนึ่งคนกำลังนอนหลับอยู่บนฟูก กำลังหายใจอย่างรวยริน ไอร้อนๆกำลังออกมาจากปากของเธออย่างต่อเนื่อง ข้างๆมีหญิงสาวอีกคนคอยดูแลอยู่เธอกำลังบิดผ้าขนหนูและเอาผ้าไปวางไว้บนหน้าผากของคนที่นอนอยู่
 
"เคย์เนะ...ถ้าเธอไม่ไหวก็อย่าฝืนออกไปสิ ถึงแม้ว่าพวกเด็กๆจะรอเธออยู่ก็เถอะนะ" โมโควกำลังว่ากล่าวเคย์เนะที่นอนพักอยู่ เคย์เนะยิ้มบางๆราวกับจะตอบรับในคำพูดของโมโคว แต่เธอเองก็ไม่มีแรงพอจะโต้ตอบได้ดังปกติได้
 
"พึ่งรู้นะนี่...ว่าโยวไคก็สามารถป่วยได้" 
 
"โยวไคก็คือ...มนุษย์ธรรมดาที่อายุยืน...ภายในก็เหมือนมนุษย์หมดนั่นแหละ" เธอพยายามกลั่นออกมาเป็นคำพูด แต่แค่พูดเธอก็เหนื่อยหอบ โมโควไม่อยากรบกวนเธอมากจึงเก็บของทั้งหมดและเดินออกจากห้องไปหมายจะทำบางอย่างมาให้เธอกิน
 
"เคย์เนะ...ถ้าฉันห้ามเธอไว้คงไม่เป็นแบบนี้หรอกนะ"
 
วันรุ่งขึ้น หิมะเริ่มโปรยปรายลงมาบ้าง  พื้นดินเริ่มมีสีขาวของหิมะปกคลุมบ้าง โมโควเดินออกมาจากเรือนพักของตนและมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านมนุษย์ หมายจะไปหาซื้อของใช้จำเป็น
 
"เคย์เนะ...วันนี้เธอพักวันนึงนะ" เธอพูดไว้ก่อนจะเดินออกมา
 
ซู้ดๆ
 
เคย์เนะกำลังกินข้าวต้มที่โมโควทำทิ้งไว้ ไออุ่นจากข้าวต้มนั้นทำให้เธอรู้สึกอาการค่อยๆดีขึ้น เธอพยายามลุกขึ้นมา ก่อนจะหยิบอุปกรณ์สำหรับการเรียนการสอน เพื่อมุ่งหน้าไปที่หมู่บ้านมนุษย์เพื่อหมายจะสอนเด็กๆ
 
"ขอโทษนะ...โมโควแต่ฉันต้องไปทำงานก่อนนะ"
 
ภายในหมู่บ้านมนุษย์ โมโควกำลังเดินหาของใช้ที่จำเป็นอยู่ หิมะเริ่มโปรยลงมาหนักขึ้น โมโควจึงตัดสินใจนั่งกินดังโงะที่หมู่บ้านมนุษย์
 
"นี่...เธอคือเพื่อนของเคย์เนะใช่ไหม" เด็กสาวคนนึงจากหมู่บ้านมนุษย์มาสะกิดโมโควที่กำลังดื่มชาอยู่ เธอพยักหน้ารับ เด็กสาวคนนั้นแสดงสีหน้าเศร้าๆอย่างบอกไม่ถูก
 
"คุณครูเคย์เนะไปไหนรึคะ เห็นไม่มามาหลายวันแล้ว" โมโควเมื่อได้ยินคำถามแล้วเธอจึงไม่อยากให้เด็กๆเป็นห่วงจึงพยายามจะเลี่ยงตอบตรงๆไป
 
"คงนอนพักอยู่ที่บ้านของเธอนั่นละ...ก็เธอป่วยนิดนึงนะ"
 
"แต่พวกเราไปที่บ้านเธอมาแล้ว...แต่ก็ไม่เจอเธอเลย" โมโควไม่รู้จะเลี่่ยงยังไง จึงคิดที่จะบอกความจริงไปจะได้จบๆเรื่อง เพราะเธอเองก็รีบจะกลับไปดูแลเคย์เนะ
 
"จริงๆแล้วเธอนะป่วยหนักอยู่และเธอก็อยู่ที่บ้านพักของฉันนะ"
 
ภายในป่าไผ่ พื้นดินเริ่มหนาไปด้วยหิมะ อากาศเริ่มหนาวเย็นขึ้นกว่าเดิม เคย์เนะพยายามเดินโซเซออกจากป่าไผ่ แต่เธอเริ่มไม่ไหวแล้ว อาการหน้ามึดกำลังสำแดงอาการขึ้น เธอหอบหายใจรัวๆ ไอจากการหายใจของเธอเริ่มรัวและถี่มากขึ้น ร่างกายของเธอกำลังจะทนไม่ไหว เธอล้มเข่าพับไปบนพื้น เธอเกาะต้นไผ่เอาไว้หมายจะพยุงร่างขึ้นอีกครั้ง แต่ร่างกายของเธอเริ่มไม่ตอบสนอง เธอหอบหายใจถี่ขึ้นอย่างหนักก่อนจะล้มหน้าฟุบไปบนพื้น  
 
"เคย์เนะ...ฉันกลับมาแล้วนะ" โมโควเดินเข้ามาในเรือนพักของตน เธอพยายามเรียกเคย์เนะแต่ก็ไร้ซึ่งเสียงใดๆตอบกลับมา เธอมาดูที่ห้องพักของเคย์เนะปรากฎว่าเธอไม่อยู่ที่นี่แล้วพลางเขียนจดหมายทิ้งเอาไว้ โมโควหยิบจดหมายออกมาอ่าน ใบหน้าของเธอเมื่ออ่านจบกลับแสดงสีหน้าที่ตื่นตะหนกอย่างยิ่ง เธอรีบวิ่งออกไปตามหาเคย์เนะที่อยู่ในป่าไผ่ทันที
 
"แฮ่ก แฮ่ก...เคย์เนะ เธออยู่ที่ไหน รีบตอบฉันเร็วเข้า" โมโคววิ่งออกไปยังทางที่มุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านมนุษย์ เธอพลางวิ่งไปตะโกนไป เธอหันมองซ้ายมองขวาแต่ก็ยังไม่เจอร่างของผู้ใดอยู่เลย หิมะก็ค่อยตกลงมาหนักขึ้นตามกาลเวลา อากาศเริ่มหนาวเย็นจนโมโควเองก็เริ่มทนไม่ไหวเช่นกัน
 
"เคย์เนะ...ฉันรู้ว่าเธอเป็นห่วงเด็กนะ แต่เธอก็อย่าลืมความรู้สึกของฉัน ฉันนะรักเธอนะ"
 
"โมโคว...เสียงของเธอ...อา..ทั้งหมดเป็นความฝันสินะ...โมโคว...ขอโทษนะ.." สติของเคย์เนะเริ่มล่องลอยออกไปจากร่าง เธอหลับตาลงก่อนจะนอนนิ่งอยู่ ณ ที่นั่น
 
ไออุ่นๆประทะกับร่างของเธอ เธอค่อยๆเปิดเปลือกตาของเธอ พบเห็นร่างของโมโควกำลังจ้องหน้าเธอด้วยความเป็นห่วง
 
"ที่นี่...โมโคว...ฉันฝันไปใช่ไหม" เคย์เนะค่อยๆลุกร่างของตนขึ้นมา โมโควรีบโผกอดร่างของเคย์เนะทันที เคย์เนะตกใจเล็กน้อยแต่ก็ไม่แสดงอาการต่อต้านแต่อย่างใด
 
"เคย์เนะ...อย่าทำให้ฉันเป็นห่วงอีกนะ" โมโควค่อยๆปล่อยน้ำตาออกมา เคย์เนะยิ้มบางๆเล็กน้อยก่อนจะกระซิบเบาๆข้างหูของโมโคว
 
"ขอโทษนะ...แต่ฉันจะไม่ทำให้เธอเป็นห่วงอีกแล้ว ฉันรับรู้ความรู้สึกของเธอแล้ว ฉันก็รักเธอนะโมโคว"
 
"อือ...เช่นกัน" 
 
"แต่เธอหาฉันพบได้อย่างไรรึโมโคว"
 
"ก็เพราะว่าใจของเราเชื่อมกันมั้ง"
 
"เอ๋...หมายความว่าไงนะโมโคว"เคย์เนะเริ่มหน้าแดงอย่างหนัก โมโควหัวเราะเบาๆ 
 
--Fin--
 

Comment

Comment:

Tweet

หวานจนมดขึ้นจอเลยsad smile

#3 By อ้น (171.96.24.179) on 2012-04-23 10:46

O///O

#2 By SNOWCATT on 2012-04-23 10:39

"ก็เพราะว่าใจของเราเชื่อมกันมั้ง" หวานไปไหน
กำลังอินได้ที่เลย อยากให้มีต่อจังเลย big smile

#1 By wataru_kun on 2012-04-22 22:04